म एउटा यूद्धभुमिमा धली-लडिरहेको घाइते सिपाहि। एकापट्टी मेरै अघि मेरा साथिहरु काट्टीरहेका छन् त अर्का पट्टि दुस्मन। म दुबिधामा छु कि उत्सब मानौं या सोक, खुसीले हर्सिएर गद्गदिउ या त्रासले आखा चिम्लिउँ । कमान्डरहरु अह्र्यायी रहेकाछन ।बहादुर भनिने सिपाहीहरु जोसले अघि बढ्दै दुस्मनका टाउका छेद गर्दैछन।म भने हेरिरहेछु। दाहिने हातका नाउँमा अलिकति पाखुरा बचेको छ। लुगामा तरवारका निसानी छन् जसले गर्दा वनमा भालुले लछारेर धुलोमा लड़बाडिएको जस्तो धुलाम्य भएको छु र लुगा चात्तिएका छन् ।बाहिने जुत्ता संग खुट्टाको केहि भाग म बाट छुट्टिएर सायद एक मिटर पर छरिएको छ। उठ्न नसकेर लडिरहेको यो ज्यानलाई म अघिपछिका सिपाहीहरुको बलिया तिघ्राहरुले लाछारिरहेकाछन्, कुल्चिरहेकाछन्। अघि सम्म त साह्रो मर्ला जस्तो भएको थियो, सहन नसकेर सायद एकछिन त बेहोस्नै भएँ ।अबत जति कुल्चिउन दुखन पनि बिर्सिएछ क्यार! ज्यानले। मुख भरि रातो रगत लत्पतिएको छ, सबै उस्तै छन् कसको हो चिन्न सक्दिन मेरो या अरु कसैको!!!म हेर्न बाहेक अरु केहि गर्न सक्दिन, बाध्य छु , त्येसैले हेरिरहेछु मेरा दाजु भाई इस्टमित्र अनि अर्कैका यी येस्तई साइनोका बालिका बोकाहरुर्लाई।
सबै कुरा एक एक गर्दै पहिलो नसक्दै अर्को सम्झनाहरु झल्किरहेका छन्। बाहिरी आवाज कत्तैबाट पनि भित्र छिर्न र दिमागमा पुग्न पाएको छैन। एस्तो लाग्छ बाहिरको आवाज र भित्रि आवाजको पनि लडाईं परिरहेको छ र भित्रि आवाजले जितलाई आफ्नो पछ्यमा राखिरहेको छ । आखा अघिका दृष्य धुम्म छन् भित्रमनकै दृष्य ततस्त देखिरहेका छन्। कस्तो अच्चाम्म , आज सम्म एस्तो अनुभब गरेको थ्यिन। हात चलाउ चल्दैन, खुट्टा चलाउँ सक्दिन, कवल एउटा छ ,त्योहो सोच नसोचौं मान्दैन । मलाई लग्यो येही हो हामी सिपाहीका जन्दगी आफ्नो या दुस्मनको ।अघि रांघा ढले झैँ ढलेका मेरा दुस्मनको सम्झना आयो, अनि सोचें उनीहरुले त सोच्न पनि पाएनन् कि मृत्यु र जीवन बिचको यो यौटा सानो जुनी । भग्घ्यमानी ह्हुन या अभागी त्यो भगवानलाई छोदिदियें।
येत्तिकैमा चर्को स्वरले आवाज आयो, कसको चिनिन ,"जित्यौं... जित्यौं हामीले जित्यौं दुस्मन्हरुलाई काटेर जित्यौं ,मारेर जित्यौं " म झस्किएँ र आँखा खोलें , युद्ध साम्य भैसकेछ, बाँचेका योद्धा आआफ्नो साथी भाई खोज्दैछन् । रगतको खोला बगिरहेको छ । अघिभन्दा एक चौथाई उठेका छन् ।फेरी आवाज आयो ,"छ सयले बिरगति पाए दुइ सय त्येइस भने घाइते छन् " म कुन गनाईमा परे थाहा छैन। वरिपरी गिद्ध घुमिरहेकाछन् ।आकासमा केहि ठाउँ खाली छन् अरु सबै बादलले ढाकेको छ। मेरा आखा अगाडी सिधा पर पानि पर्दैछ। त्यो पानि एतै तिर हान्निदै आयिरहेको छ। एस्तो लग्यो कि त्यो पानीले हाम्रो रगत र पाप एकपटकमानै पखाली दिन्छ र एकछिनमानै यहाँ फेरी नया ठाउँ ,त्यहि पुरानो चराचुरुंगीको आवाज, त्यो मधुरो बसुरिको मलिन धुन आहाहाहा .......कति रमाइलो हुनेछ ... तर सायद म हुनेछैन । मैले देखेको दृश्य बेजोडले हल्लिदै थ्यो ,के भएछ भनि आखा खोलेको त एउटा पागल बिपछि योद्धा मलाई लात हान्दै रहेछ ।खुकुरीले कात्दैरहेछ,मैले बदलामा एक मुस्कान छोडिदिएँ । मर्न नसकेर घिट- घिट भैरहेको बेला कमसेकम कसैलेत बुझ्यो। म मनमनै उसलाई धन्यवाद दिदैथिएं ,एक्कै छिनमा मलाई त घाटीमा पो हान्यो ।दुई तिन हानाइ सम्म थाहा नपाएको होइन तेस्पछि भनें कालो बादलले छेक्यो र म उद्नथालें ।
No comments:
Post a Comment